Co tak naprawdę wiemy o globalnej awarii Microsoftu?
Zacznijmy od faktów, bo internet zdążył już dopisać do tej historii kilka własnych rozdziałów. W czwartek 12 listopada, około 16:00 czasu GMT, ludzie zaczynają zgłaszać, że nie mogą otworzyć Outlooka. W niecałą godzinę Downdetector zbiera zgłoszenia z 74 krajów i terytoriów. Nie z jednego regionu. Z siedemdziesięciu czterech.
I to nie tylko poczta. Przycięły się Teams, SharePoint i Copilot, a do tego Defender XDR, czyli system bezpieczeństwa samego Microsoftu. W szczycie same zgłoszenia z USA na Outlooka przekroczyły 120 tysięcy. Dla skali: z aplikacji Microsoft 365 korzysta około 430 milionów ludzi na świecie, choć firma nie powiedziała, ilu z nich dotknęła awaria. Niemieckie koleje przyznały, że poczta działa im bardzo ślamazarnie, a amerykańska Izba Reprezentantów, że problem objął także jej pracowników.
A co z wyjaśnieniem?
Najpierw Microsoft mówił o podwyższonym obciążeniu. Potem sprostował: to nie wzrost ruchu, tylko duża liczba serwerów, które niespodziewanie przestały być dostępne po niezaliczeniu automatycznych kontroli stanu, przez co reszta infrastruktury zaczęła się dusić. Firma przekierowywała ruch, testowała zmiany w konfiguracji, a w pewnym momencie przyznała, że dotychczasowe działania nie przyniosły oczekiwanej ulgi. Nad ranem w piątek, po ponad 12 godzinach, mówiła już o marginalnym sukcesie.
I tu pojawia się pytanie, które aż się prosi: serwery same z siebie nie znikają. Dlaczego nagle duża ich część oblała te kontrole, i to w wielu regionach naraz?
Szczerze? Na dziś nikt tego nie powiedział. Znamy objawy, nie znamy przyczyny. Odpowiedź zwykle przychodzi dopiero w raporcie po incydencie, czasem po tygodniach. Do tego czasu najuczciwsze streszczenie jest też najmniej satysfakcjonujące: gigantyczna awaria i na razie brak przyczyny źródłowej.