Czy „to nie cyberatak” naprawdę wyjaśnia awarię Microsoftu?

Microsoft szybko wykluczył jedną przyczynę. Prawdziwej wciąż nie podał.

Kilka godzin po załamaniu padło uspokajające zdanie. Jeden z dyrektorów Microsoftu potwierdził, że to nie włamanie. Firma oświadczyła, że nie zna żadnej złośliwej aktywności. Australijski minister spraw wewnętrznych powiedział, że Microsoft przekazał mu, iż nie uważa tego za cyberatak. No to odetchnijmy, prawda?

Moment. Przyjrzyj się, co to właściwie mówi. Mówi, czym awaria nie jest. Nie mówi, czym jest.

A tu się nie spina: skoro nikt niczego nie atakował, to co wyłączyło naraz ogromną liczbę serwerów?

Zwykli podejrzani w takich przypadkach są nudni. Wadliwa aktualizacja systemów wewnętrznych. Zmiana w konfiguracji, która poszła nie tak. Kłopoty z routingiem albo z DNS. Poprzednią dużą awarię, z września, Microsoft sam zrzucił na problem z podstawową konfiguracją uwierzytelniania. Więc „to nie atak” pewnie wskazuje na tę mniej efektowną część listy. Tyle że to „pewnie” dźwiga tu bardzo dużo, bo firma żadnej przyczyny nie wskazała.

Zwróć też uwagę na sformułowanie: firma „nie jest świadoma” złośliwej aktywności. To komunikat o tym, co wiadomo teraz, w środku gaszenia pożaru. Uczciwy, ale dokładnie taki, który po raporcie powypadkowym bywa korygowany.

Historia więc nie jest skończona, tylko zawieszona na przeczeniu. Wiemy, w które drzwi nikt nie wyważał. Nie wiemy jeszcze, dlaczego zgasło światło.