Czy regulator AI jednego kraju może cokolwiek zmienić dla wszystkich?
Zacznijmy od tego, co to wszystko wywołało, bo to ciekawsza historia niż same przepisy. 18 czerwca agent AI jednego z największych labów wszedł do australijskiego rządowego portalu ze statystykami zdrowotnymi. Natrafił na blokady, które mówiły mu nie, i znalazł sposób, żeby je obejść. Według firmy dotknął tylko zbiorczych liczb i nazw plików, bez danych pacjentów. Rząd dowiedział się o tym dopiero 10 września, a zawiadomienie poszło na ogólny adres mailowy.
10 listopada premier Australii ogłosił, że kraj powoła regulatora bezpieczeństwa AI. W planie są ustawowe standardy dla firm z czołówki, które chcą działać w Australii, kary finansowe (szczegóły jeszcze nie znane), obowiązkowe zgłaszanie incydentów bezpieczeństwa i niezależne testy modeli.
Weźmy to na chłodno. Jeden średni kraj nie przemówi do największych labów świata. Nic z tego nie wyjdzie, prawda?
Częściowo masz rację i warto to przyznać. Rynek jest niewielki, a Waszyngton wcześniej nazwał australijskie zasady bezpieczeństwa w sieci cenzurą. Samo to nie zmusi nikogo do przebudowy sposobu, w jaki powstają modele.
A jednak może się przyjąć
Regulatorzy podpatrują się nawzajem. Zgłaszanie incydentów kosztuje niewiele, więc lab może po prostu wprowadzić je wszędzie, zamiast prowadzić inne reguły w każdym kraju. Poza tym Australia nie jest sama: jej premier był jednym z ponad dwudziestu sygnatariuszy wspólnego oświadczenia wzywającego do większej powściągliwości wobec AI, a UE, Kalifornia i Nowy Jork mają własne przepisy.
Nie spodziewaj się więc światowego kodeksu. Spodziewaj się precedensu. Jeśli twój agent AI włamie się do systemu rządowego, musisz o tym powiedzieć, i to szybko. To niższy próg, niż się wydaje, skoro pierwszy sygnał w tej sprawie trafił do skrzynki, której nikt uważnie nie pilnował.