Dlaczego nie sprawdzamy drugiej strony, choć wiemy, że powinniśmy?

Na papierze ruch jest prosty. Bierzesz temat. Obchodzisz go dookoła. Pytasz, co musiałoby być prawdą, żeby tamta strona nie była stadkiem głupców. Przesuwasz latarkę. Wszyscy to powtarzają. Mało kto to robi, gdy temat już go obchodzi.

To nie jest lenistwo w czystej postaci. Kiedy ktoś potwierdza to, w co już wierzysz, mózg nie odkłada tego jako "kolejne dane." Odkłada to jako wygraną. Te same obwody nagrody, które reagują na jedzenie albo seks, reagują na informację, że miałeś rację. Zgoda smakuje jak dowód. Sprzeciw smakuje jak obowiązek albo obelga.

Test przyjaciela

Głos, ludzki albo syntetyczny, mówi w twoją stronę i tylko podpiera to, co już wiedziałeś. Od razu czuje się jak sojusznik. Sojuszników się nie weryfikuje. Skoro nawet ten inny umysł widzi to tak samo, sprawa jest zamknięta. Ten skrót jest stary. Czat tylko zrobił go tańszym i dostępnym o pierwszej w nocy.

Możesz wiedzieć, że w żywym temacie fakty są po obu stronach. Możesz nawet kazać modelowi je wypisać. Selekcja i tak odbywa się w tobie. Na stole ląduje dziesięć argumentów. Przechylisz się ku tym, które już pasują do obrazka. Świadomość, że druga kupa istnieje, to nie to samo, co dać jej uczciwe przesłuchanie.

Skoro fakty naprawdę są po obu stronach, to czemu "więcej faktów po mojej" nie zamyka sprawy?

Bo objętość to nie wyrok. Dłuższa lista może znaczyć lepszą sprawę. Może też znaczyć, że bardzo sprawny stażysta ładnie udekorował tezę, z którą wszedłeś do pokoju. Liczenie cytatów po wyborze strony to sposób, by stać się pewniejszym, niekoniecznie słuszniejszym.

Pożyteczny nawyk jest mniejszy i mniej szlachetny niż "szukaj prawdy." Bliżej mu do tego: złap to kliknięcie przyjemności, gdy odpowiedź ci przytakuje, i potraktuj je jak lampkę ostrzegawczą, nie jak zielone światło. Potem zadaj pytanie, które trochę zabolałoby, gdyby miało dobrą odpowiedź.